ده سال پیش که در خانه بودم و جمع دوستانم محدود به همان شهر و ادمهایی بود که با زبانی نزدیک به من صحبت می کردند، در همان گوشی ساده کیبورد دار، گاهی که دل تنگ می شدم مدام لیست کانتکت هام را از بالا به پادامه مطلب

مرگ طعمی جز احساس شدید تنهایی نیست. یعنی در بهترین و بدترین هایی احساس زندگیت کسی رو نداشته باشی که احساساتت رو باهاش شریک بشی . و زندگی جز مجموعه ای از رفت و آمدها و رفتارهای اجتماعی نیست. من اینجا نادامه مطلب

کل دیشب یک دقیقه طولانی بود، پر از درد ، پر از بیم و امید! دقیقه ای که با سالهای نوری کهکشانت برابری میکرد.

منم و تو ، به چگونگی ات فکر میکنم، به چگونگی ام و به چگونگی این فرجام.

مثل همیشه باید انتخاب کرد، اما میدانم که این بار تو به جای من هم تصمیم گرفتی، چیزی که آن شب کذایی آرزو کرده بودم، شاید باید بیشتر به چیزهایی که میخواستم بیشتر می اندیشیدم.

حالا منم و این دل وامانده ، و این زمستان لعنتی.

دلم برف میخواهد.

پ.ن:

تنها آغوش تو مونده، غیر از اون؟؟ هیچ...!

یعنی، دل نبند. یعنی، این آدم ها بدون کوچکترین تعللی بارشان را برمیدارند و میروند بدون آنکه نگاهی به پشت سرشان بیندازند. در دوره ای زندگی می کنم که معرفت سیب گندیده ای است که حتی خیال دست زدن به آن از ادامه مطلب

و دلشوره، زین پس دلشوره نام دیگر من است، غربت و تنهایی امروز پررنگترین رنگ زندگیم بود، تو آنجا زیر تیغ پزشکان، مادرم بی پناه تر و تنها تر از من منتظر حضور دوباره تو در زندگی ش، و ترس، این دومین باریستادامه مطلب

این بار قضیه از همیشه جدی تره، این تو بمیری مث قبلی نیست، میترسم این بار با مرگم تمام شود!

این بار چنان سادگی و صداقت دلم را از ریشه میکند، که کار از تیغ و تبر گذشته.

خدایا رحمی! خودت خوب میدانی و من سر تا پا دل شده!

حسی در من هست، آغشته به وجودم، تا بوده ام بوده، عجیب، غریب حسی است.

حس غربت!

چه فرقی دارد در وطن یا هرجای این کره خاکی و فنا پذیر، با تمامی آدمها احساس غربتم از من دور نمیشود، دردی در من است، شبیه تبعیدی که هر روز و شب منتظر است تا دوباره به خانه اش برگردد.

خانه شبیه جایی است که هیچ گاه سرد نیست، مهر هست، مهربانی هست.

اینجا دیگر آرزویی ندارم.

سرزمینی که مردم با عشق غریبه اند و با خودشان نیز هم.

خیلی وقته اینجا نیومده بودم . الان که اومدم میبینم متروک شده زمهریرم. زمهریر مهربانی که تمام دردهایم را فقط دردهایم را باهاش مشترک میشوم. من اینجا را دوست دارم . میخام بگم ک گرچه گاها دیر به دیر بهش سادامه مطلب

کاش هرزه ای بودم شهره شهر، اینطوری دلم قرص بود که عشق و عاشقی سیری چند ؟ یاد میگرفتم به آمد و رفت آدمها و جز خودخواهی و لذت موقت هرگز از زندگی درسی نمیگرفتم.
لامصب نابودم میکند این عشق، آرزویی که سنگینی اش نفسم را میبرد،آرامم میکند، یعنی جز مرگ راهی هست برای فراموشی؟
پ.ن. من. تو. آسمان. ...تصویر چشمهات و جنون

---

از این حس عجیب نوشتن مشکل است ولی آرام بخش مثل شل کردن گره طناب هنگام پریدن. دلم آغوش میخواهد، خدایا بغلم کن، این سم کشنده تنها با لمس تن تو از بین خواهد رفت. بعد از آن چشمهایم روشن خواهد شد، سپیده صبح همه جا را روشن خواهد کرد و من همانند کودکی ام با پاهای برهنه کوه را تا تیغ طلوع خورشید، تا قله خواهم دوید. دلم رستگاری میخواهد، دیری است خودم را گم کرده ام، از این حس گم شدگی میان هیاهوی سیاه این جمادامه مطلب

قلم یاری نمیکند نوشتن را، دلم میخواهد صدایم را فریاد کنم و بسپارم به دست باد، دلم فریاد میخواهد، عجیب احساسی است این تنهایی مطلق، عجیب تر اینکه میان دوستان تنها باشی، خسته هزاران سال تجربه ام. دلم یک خواب طولانی میخواهد.

---

میبینی؟! هرجا که یه موقعیتی پیش میاد که بخوام یکم با خودم کلنجار برم جز خجالت و دلتنگی و موزیک کاری از دستم برنمیاد، جهنم روحم بد سوزنده است، دلم میخواهد یکبار سرم را بلند کنم و با ذوق فریاد بزنم که این بار من واقعیم برنده شد. خدایا دستانم را به خون خودم آلوده ام، احساسم سنگینی عجیبی دارد، کمی پرواز دلم میخواهد، نمیدانم شادی از نظر دیگران چیست اما من دلم فقط آرامش میخواهد. پ.ن چشمهایم را می بندم، کوه است و سنگ و آسمان و سکوت، مرا را رها مکن، از این رهایی میترسم، دلم میخواهد دربند تو باشم. + نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 9:5 توسط مارکوس | ادامه مطلب

از آن گردنبند فیروزه ای تا این پیام های مداوم ک حتی خواندنش را هم تصور نمی توانستم، از آن صبح دو نفره تا این غروب تک نفره ساکت و آرام. میگذرد این زندگی لعنتی، بخواهی یا نخواهی، با اعداد کاری ندارم، بزرگتر و پر شعورتر یا جوانی و سرسبزی. آنچه ک نه گاها، هر زمان مرا به اندیشه وامی دارد دوستانی هستند که از شناختشان عاجزم. محکوم شدم به تغییر رفتار از سوی دادگاه آشنایانی ک مرا بهتر از خودم می شناسند. حکم: بیش از این پیش از گذشته سنگ دل باش. چه حکم سختی، آنها چطور میتوانند، چطور میشود فراموش کرد، سنگ شد؟؟ پ.ن، با موزیک ملایمی از یانی در بک گراند به مناسبت تولدم: دلم گرفته است دلم گرفته است به ایوان مادامه مطلب

دلم تنگ است، دلم به اندازه آسمانها و زمینت گرفته است، خداوندا شاید تو هم دلت گرفته باشد از آدم ها، منم رویا هایم را بخشیده ام به بی معرفتی انسانهایی ک نمی دانند ، حتی خودشان هم نمی دانند چقدرظالمند.روزگار عجیبی است، دلت میخواهد همه شاد باشند، لبخند آرزوی دائمی تو برای همه است، پس چرا آنها از غمگین کردنت، از آزردنت، از دل تنگ کردن و کشتن شعف در دلت ذره ای دریغ نمیکنند. خدایا دلم بدجور گرفته است. + نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مرداد ۱۳۹۶ساعت 20:0 توسط مارکوس | ادامه مطلب